روزی چشمانم را خواهم بست

  و به سفری طولانی خواهم رفت

 سفری که هیچ بازگشتی ندارد

  آنچه از من باقی می ماند

 خاطره ها و نوشته هاست

 این نوشته ها که روزی

  روی ورق های دفترم نگاشته می شدند

           روزی کسانی خواهند آمد با گونه ای اشکبار

  که صفحه صفحه این نوشته ها را

 هق هق کنان می خوانند

می روم روزی از این دیار

  می روم چون روزی باید رفت

  روزی که هیچ کس نخواهد دانست

   و آن روز فرا خواهد رسید

  بدون اینو که دل من       شده جادو به طلسمت

  یکی هست اینور دنیا       که تو یادش مونده اسمت

توی جعبه ای گذاشتم

خوب و محکم اونو بستم

راه دیگه ای نداشتم

بردمش اداره ی پست

دادمش برات بیارن

دل و تحویل نگرفتن

پیش بسته ها بذارن

گیر دادن دلت بزرگه

نمیشه اونو فرستاد

مونده بودم چه کنم من

دل من یاد تو افتاد

یاد اون روزی که قلبت

یدفعه مثل سنگ شد

خاطراتت یادم اومد

دل من دوباره تنگ شد

حالا من این دل تنگ و

می دمش برات بیارن

این دفعه می شه فرستاد

انگاری حرفی ندارن

دل من قد  یه دنیا

تو رو دوست داره همیشه

پیشه من باشی نباشی

عاشق  هیچکی نمیشه

دل من پیش تو باشه

اگه می شه نگهش دار

حس کنم مال تو هستم

لااقل واسه یک بار......

از در و دیوار خونه بی تو می باره امشب

نامه های عاشقونه همدم اشکای سردم

نیستی اما من هنوزم دنبال چشمات می گردم

غم و غصه یه دنیا توی قلبم پا میزاره

وقتی که تو خاطراتت پرسه میزنم دوباره

با صدای هق هق من می شکنه سکوت خونه

به جزاین اشکای حسرت همیشگی بامن نمی مونه

توی هر قطره اشکم می بینم از تو نشونی

اشکا فریاد میزنن کاش تو بیای پیشم بمونی

رفتی اما توی اشکام تو همیشه موندگاری

همین اشکا مونده از تو واسه من یادگاری

      گرمی مستی میاد توی رگهای تنم
      می بینم دلم میخواد با یکی رف بزنم
      کی میاد به حرفای من گوش بده
      آخه من غریبه هستم با همه
      یکی آشنا میاد به چشم من
      ولی از بخت بدم اونم غمه
      ولی از بخت بدم اونم غمه
      مستی ام درد منو دیگه دوا نمیکنه
      غم با من زاده شده منو رها نمیکنه
      منو رها نمیکنه منو رها نمیکنه

      خسته از هر چی که بود
      خسته از هر چی که هست
      راه میافتم که برم
      مثل هر شب مست مست
      باز دلم مثل همیشه خالیه
      باز دلم گریه تنهایی میخواد
      بر میگردم تا ببینم کسی نیست
      می بینم غم داره دنبالم میاد
      می بینم غم داره دنبالم میاد

 چه زیباست بخاطر تو زیستن
وبرای تو ماندن و به پای تو مردن و به عشق تو سوختن
و چه تلخ وغم انگیز است دور از تو بودن
برای تو گریستن و به عشق و دنیای تو نرسیدن
ای کاش می دانستی بدون تو مرگ گواراترین زندگی است
بدون تو و به دور از دستهای مهربانت زندگی چه تلخ و ناشکیباست
ای کاش می دانستی مرز خواستن کجاست
و ای کاش می دیدی قلبی را که فقط برای تو می تپد
حرفها را گاه نمی توان گفت
من لحظه های با تو بودن را با اشکهایم تداعی میکنم
وعطر نفسهای تورا در بند بند وجودم می بلعم.

تو مثل راز پاییزی و من رنگ زمستانم

چگونه دل اسیرت شد قسم به شب نمیدانم

تو مثل شمع دانیها پر ازرازی و زیبایی

و من در پیش چشمان تو مشتی خاک گلدانم

تو دریایی ترینی آبی وآرام و بی پایان

ومن موج گرفتاری اسیر دست طوفانم

تو مثل آسمانی مهربان و آبی و شفاف

و من در آرزوی قطرهای پاک بارانم

نمیدانم چه بایدکرد با این روح آشفته

به فریادم برس ای عشق من امشب پریشانم

تودنیای منی بی انتها و ساکت و سرشار

و من تنها دراین دنیای دور از غصه مهمانم

تو مثل مرز احساسی قشنگو دورو نامعلوم

و من در حسرت دیدار چشمت رو به پایانم

تومثل مرهمی بر بال بی جان کبوتر ها

و من هم یک کبوتر تشنه باران درمانم

بمان امشب کنار لحظه های بیقرار من

ببین با تو چه رویاییست رنگ شوق چشمانم

بدون تو شبی تنها وبی فانوس خواهم مرد

دعا کن بعد دیدار تو باشد وقت پایانم

از وقتي رفتي هيچ کسي هم درد و هم رازم نشد

 هيچ کسي حتي يک دفعه هم غصهء سازم نشد

رفتي ولي بدون هنوز عاشقتم تا پاي جون

دل بهاريم عاشقه چه تو بهار چه تو خزون

همشون هنر دارن ، یا شاعرن یا نقاشن

یا که پشت پنجرش با گریه گیتار می زنن

یا که مجنون می شنو تو کوچه ها جار می زنن

دست گذاشتم رو کسی که عاشقم نمی دونست

سر بودم از خیلیا و لایقم نمی دونست

دست گذاشتم رو کسی که مجنونا دیوونشن

همه شاهزاده ها ، دربون دور خونشن

دست گذاشتم رو کسی که رنگ چشماش روشنه

شمشاد همسایمون پیش قدش یه سوزنه

دست گذاشتم رو کسی که طعم چشماش عسله

کمترین شعری که تو می شنوی از اون غزله

دست گذلشتم رو کسی که ماه ازش طلب داره

خورشید از شعله ی چشمای اونه که تب داره

دست گذاشتم رو یکی که همه دور و برشن

مردشن ، دیوونشن ، مجنونشن ، پرپرشن

دست گذاشتم رو یکی که عاشقاش زیادین

همه جورشو داره ، هم عجیبن ، هم عادین

دست گذاشتم رو یکی که نه سفیده نه سیاه

ظاهرش گندمیه ، به چشمم اما کیمیا

دست گذاشتم رو یکی که داشتنش خوابه هنوز

 کمترین شاگرد چشماش خود مهتابه هنوز

دست گذاشتم رو یکی که عادتش نساختنه

سرنوشت هر کسی که می خواد اونو ، باختنه

دست گذاشتم رو یکی که اون منو دوست نداره

من تو پاییزم و اون اهل یه جا ، تو بهاره

دست گذاشتم رو یکی که شعرمو گوش می کنه

آخرین بیت و می خونه و فراموش می کنه

دست گذاشتم رو یکی که کهکشون ، قایقشه

انقدر دوسش دارن ، هر کی خوبه ، عاشقشه

دست گذاشتن رو یکی که خندشم نفس داره

 تو تمام نقشه های خوب دنیا دس داره

دست گذاشتم رو یکی که دست گذاشته رو همه

ولی هر کسی رو که تو نشون بدی ، می گه کمه

دست گذاشتم رو یکی ، ما رو چه به فرشته ها

برو شاعر ، تو بمونو ، عشقو ، دست نوشته ها

دست گذاشتی رو کسی که از تو خندش می گیره

اینا رو دلم می گه ، می گه و بعدش می میره

دست گذاشتن رو کسی آسونه اما ساده نیست

 توی اینجور بازیا ، خوب همیشه اراده نیست

می نویسم که دیگه رو هیچکی دست نمی ذارم

ولی نه دروغه من هنوز اونو دوستش دارم

دست گذاشتم حالا رو قلبمو ، چشامو ، سرم

تا مث تو قصه ها ، از یادم اونو ببرم

ولی دست ، عاقلتر مونده روی همین یکی

چرا من بذارمش رو سر و چشام ، الکی

کسی رو که خیلی دوستت داره  

هر وقت ناامید شدی به یاد بیار  

کسی رو که تنها امیدش توئی  

وقتی پر از سکوت شدی به یاد بیار  

کسی رو که به صدات محتاجه  

وقتی دلت خواست از غصه بشکنی